Ζωντανά στο Διαδίκτυο. Το ταξίδι του Άγιου Βασίλη καταγράφει και φέτος η NORAD

Tο παραδοσιακό του ταξίδι με το έλκηθρο για να μοιράσει τα δώρα στα παιδιά ξεκίνησε ο Άγιος Βασίλης, και η Βορειοαμερικανική Διοίκηση Αεροδιαστημικής Άμυνας (NORAD) για άλλη μια χρονιά καταγράφει στο Διαδίκτυο την πορεία του. Η NORAD, που επιβλέπει τον εναέριο χώρο της Βορείου Αμερικής, έθεσε στη διάθεση του κοινού την ιστοσελίδα www.noradsanta.org, σε επτά γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά, γερμανικά, ιαπωνικά και κορεατικά) και επιτρέπει στους ενδιαφερόμενους να διαπιστώνουν πού ακριβώς βρίσκεται ο Αϊ-Βασίλης και ελάφια του.

Κολλημένος με τον Άγιο Βασίλη

Έχει στην κατοχή του όχι έναν, ούτε δύο αλλά... 25.189 Άγιους Βασίληδες κάθε είδους, προερχόμενους από 33 διαφορετικές χώρες. Ο λόγος για τον 74χρονο Καναδό Jean-Guy Laquerre, ο οποίος μόλις πριν μερικές ημέρες έλαβε επισήμως, από το «Guinness», το χρίσμα του ανθρώπου με τη μεγαλύτερη συλλογή αγιοβασιλιάτικων αντικειμένων στον κόσμο. «Τους μαζεύω από το 1988, άλλοι είναι δώρα από φίλους κι άλλοι δικές μου αγορές», δηλώνει πανευτυχής ο 74χρονος συνταξιούχος καθηγητής γεωγραφίας από το Κεμπέκ, ο οποίος άρχισε να χτίζει κομμάτι-κομμάτι την εν λόγω χριστουγεννιάτικη συλλογή αφότου κληρονόμησε έναν αγαλματένιο Άγιο Βασίλη του 1910 από την θεία της συζύγου του. Στην πορεία, δίπλα στο συγκεκριμένο οικογενειακό κειμήλιο, προστέθηκαν φιγούρες, κούκλες, κάρτ-ποστάλ, κονκάρδες, παιχνίδια και αφίσες, αντικείμενα όλα τους με τη μορφή του γενειοφόρου Santa Claus.

Με αυτά και με αυτά, η συλλογή του Laquerre, για τον οποίο ο Άγιος Βασίλης αντιπροσωπεύει την χαρά, τη μεγαλοψυχία και τη γενναιοδωρία, έφτασε στο σημείο να αριθμεί, μεταξύ άλλων, 2.360 φιγούρες, 2.846 κάρτες, 1.312 πετσέτες και 141 καρφίτσες... και να συνεχίζει να μεγαλώνει.

ΣΚΑΦ., ΕΘΝΟΣ

Περιμένοντας τα δώρα που φέρνει ο Αη Βασίλης

• Τι αλήθειες αντιπροσωπεύει για τα παιδιά
• The New York Times

Πριν από το ψέμα, ας προχωρήσουμε σε μια εξομολόγηση. Εχω εμμονή με τις χριστουγεννιάτικες κάλτσες που κρεμάμε κάθε χρόνο στο τζάκι περιμένοντας τον Αη Βασίλη. Ως παιδί κρεμούσα πάντα τη δική μου, και πάντα η μητέρα μου τη γέμιζε με δώρα. Ηταν μόλις δεκαοκτώ χρόνων όταν γεννήθηκα και καθώς ένιωθε ανίκανη να σηκώσει το βάρος της μητρότητας, σε τόσο νεαρή ηλικία, με έδωσε στους γονείς της. Εμφανιζόταν μόνο τα Σαββατοκύριακα και στις γιορτές.

Ομως, είχε αναλάβει κατ’ αποκλειστικότητα ορισμένα καθήκοντα. Το πρωί των Χριστουγέννων, κάθε χρονιά, γέμιζε την αγκαλιά μου μια πλημμύρα από μικρά δώρα. Από τον τρόπο που είχαν τυλιχθεί, γνώριζα ποιος τα είχε φροντίσει. Ολα περιποιημένα, όλα τυλιγμένα σε χαρτί πολύ πιο εντυπωσιακό από αυτό που θα διάλεγε η γιαγιά μου.

Μόνη με τους θησαυρούς μου, η μοναδική ξύπνια μέσα στο σπίτι, έλυνα προσεκτικά κάθε κορδέλα και φιόγκο και τύλιγα σε τετράγωνο το χαρτί περιτυλίγματος. Ενα βιβλίο με ποιήματα στο μέγεθος γραμματοσήμου, με πραγματικές, τυπωμένες σελίδες, ένα σπάνιο κοχύλι με ρόδινο χρώμα, μια μικρή αρκούδα σκαλισμένη σε ξύλο. Κάθε χρόνο η κάλτσα μου ήταν γεμάτη με δώρα, τόσα ώστε να πειστώ ότι η νεαρή μου μητέρα, που δεν την έβλεπα σχεδόν ποτέ, μου έδινε σημασία, τόση ώστε να γνωρίζει όλες μου τις επιθυμίες.

Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα για τον Αγιο Βασίλη. Ομως ήταν αυτός που μου έφερνε το μοναδικό πράγμα που λαχταρούσα: την απόδειξη ότι, αν και τα πράγματα έμοιαζαν διαφορετικά τον υπόλοιπο χρόνο, η μητέρα μου με αγαπούσε. Και αυτό το παιχνίδι μού άρεσε και το συνέχιζα επί πολλά χρόνια, αφού το παραμύθι της νεράιδας που έπαιρνε τα δόντια και του πασχαλινού λαγού είχαν διαλυθεί, αφού οι ήρωές τους έπαψαν να υπάρχουν επειδή ήταν πλάσματα της παιδικής φαντασίας. Αντιθέτως, πάντα υποδείκνυα ότι τα μπισκότα και το κακάο που είχαμε αφήσει για τον Αγιο Βασίλη είχαν φαγωθεί και ότι είχε σχηματιστεί με στάχτες ένα αχνάρι από το τζάκι μέχρι το χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Ως μητέρα, ουδέποτε αναρωτήθηκα πόσο χρόνο θα έπρεπε να καλλιεργώ το ψέμα του Αη Βασίλη. Ηταν προφανές ότι έπρεπε να το κάνω για όσο ήταν δυνατό. Οι κρεμασμένες στο τζάκι κάλτσες παρέμειναν ένα κομμάτι των Χριστουγέννων που αγαπούσα πιο πολύ από όλα και άρχιζα να μαζεύω μικροδωράκια για τα τρία μας παιδιά ήδη από το Αύγουστο. Βάζοντας τα κουλουράκια και το κακάο από νωρίς δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δένδρο, διαβάζοντας τη «Νύχτα πριν τα Χριστούγεννα» με πάθος, κάναμε τα παιδιά τόσο ανυπόμονα για την επίσκεψή του ώστε αρνούνταν να πέσουν για ύπνο. Στις τρεις τα ξημερώματα χοροπηδούσαν πάνω στο κρεβάτι μας, φωνάζοντας και δείχνοντάς μας από το παράθυρο ένα σημείο στον ουρανό, όπου είχαν δει το έλκηθρο να σέρνεται από τους τάρανδους.

Ομως, η μέθοδος αυτή απέτυχε με το μεσαίο μας παιδί. Ο γιος μας, γυρνώντας μια ημέρα από το σχολείο, όταν πήγαινε στην τρίτη δημοτικού, μας είπε «γιατί δεν μου το είπατε;». Ξαφνικά είχε καταλάβει, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι οι φίλοι του που τον κορόιδευαν στο σχολείο είχαν δίκιο. Δεν υπήρχε Αγιος Βασίλης και αν το πίστευε ήταν μωρό. Τον είχα προδώσει, επειδή δεν τον είχα εξοπλίσει με την αλήθεια.

Σήμερα το μικρότερο παιδί μας είναι εννιά ετών. Κι όμως αρνείται να πιστέψει ότι ο Αγιος Βασίλης δεν υπάρχει. Οποτε με ρωτάει αν πραγματικά υπάρχει ο κοκκινοντυμένος άγιος, της απαντώ ότι κάποιοι πιστεύουν ότι υπάρχει και κάποιοι άλλοι το αρνούνται. Μπορεί, άραγε, να είναι κανείς «αγνωστικιστής» με τον Αγιο Βασίλη, όπως είναι ορισμένοι με τον Θεό, να μη γνωρίζει αν υπάρχει ή αν είναι μύθος; Αναρωτήθηκε.

Της απάντησα καταφατικά και της θύμισα την ιστορία με τη νεράιδα των δοντιών, που υποτίθεται ότι ερχόταν και έπαιρνε τα δόντια που τους έπεφταν και άφηνε στη θέση τους κάποιο δωράκι. Σε ηλικία πέντε ετών, όταν βρήκε το μικρό ασημένιο κουτί όπου φύλαγα τα δόντια των παιδιών, με είχε ρωτήσει γιατί τα έχω εγώ. Γιατί εγώ είμαι η νεράιδα των δοντιών, της είχα απαντήσει. Και γέλαγε πάντα με αυτή την απάντηση, μέχρι που μία ημέρα δεν γέλασε. «Εσύ είσαι, λοιπόν, η νεράιδα. Μου έλεγες την αλήθεια όλο αυτό τον καιρό», έλεγε ξανά και ξανά. Εκλαιγε και την πήρα στην αγκαλιά μου και της διηγήθηκα την ιστορία της αδελφής της, που ήταν δέκα χρόνια μεγαλύτερη. Μια φορά, όταν μπήκα να πάρω από το μαξιλάρι της το δόντι και να της αφήσω ένα δωράκι, την ξύπνησα. Ημουν σίγουρη ότι με είχε δει, αλλά γύρισε από το άλλο πλευρό και κοιμήθηκε.

Το άλλο πρωί, όταν ξύπνησε, με φώναξε στο δωμάτιό της να μου δείξει τι της είχε φέρει η νεράιδα. Και τότε μου είπε ότι είδε τη νεράιδα και ότι μου έμοιαζε και ότι δεν πέταξε από το παράθυρο αλλά μπήκε στο δωμάτιο από την πόρτα. Πίστεψα ότι ο μύθος αυτός είχε τελειώσει. Κι όμως, οκτώ χρόνων, αν και θα μπορούσε να διαλύσει, να σκοτώσει το παραμύθι, αυτή επέλεξε να πιστεύει.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/12/2009

Τα πολλά πρόσωπα του Σάντα Κλάους

• Η πατρίδα του Αγίου της Πρωτοχρονιάς με τα κόκκινα ρούχα και τα άσπρα γένια δεν είναι η Λαπωνία αλλά το... Χόλιγουντ

ΜΑΡΙΑ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2009

Ιταλοί, Τούρκοι, Ρώσοι, εσχάτως και οι Ιρλανδοί ισχυρίζονται ότι διαθέτουν τα λείψανα του πιο αγαπημένου αγίου των παιδιών, του Αγίου Νικολάου, του γνωστού από τις αμερικανικές ταινίες Σάντα Κλάους, ο οποίος στα καθ΄ ημάς είναι Αϊ-Βασίλης, για να ταιριάξει με την ελληνική παράδοση. Στη φαντασία των σεναριογράφων του Χόλιγουντ ο Σάντα Κλάους κατοικεί στη Λαπωνία μαζί με τη γυναίκα, τα ξωτικά και τους ταράνδους του. Το λείψανο του Αγίου Νικολάου, επισκόπου Μύρων, φέρεται την ίδια ώρα να βρίσκεται διαμελισμένο σε διάφορα σημεία της Ευρώπης, γεγονός που από πολλούς αμφισβητείται. Αν λένε αλήθεια, τότε... «ο άγιος πρέπει να ήταν πολύ μεγαλόσωμος για να έχουν όλοι παντού τα λείψανά του», όπως σημειώνει ο μετά από πολλούς αιώνες διάδοχός του στον μητροπολιτικό του θρόνο, Μητροπολίτης Μύρων κ. Χρυσόστομος. Σύμφωνα με την παράδοση, το σκήνωμα του αγίου βρισκόταν ενταφιασμένο στην κατακόμβη του καθεδρικού ναού στα Μύρα της Λυκίας. Τον 11ο αιώνα ιταλοί ναυτικοί μετέφεραν το σκήνωμα του αγίου στο Μπάρι της Ιταλίας, αρχικά στον Ναό του Τιμίου Προδρόμου και αργότερα στη βασιλική που χτίστηκε και φέρει το όνομά του. Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση, κάποιος γερμανός καρδινάλιος αφαίρεσε τον βραχίονα του αγίου και όταν έξω από το Ρίμινι βίωσε μια σφοδρή θαλασσοταραχή και κινδύνευσε το καράβι που τον μετέφερε υποσχέθηκε να αφήσει το ιερό λείψανο αμέσως μόλις βρισκόταν σε στέρεο έδαφος. Οπερ και εγένετο...

Ο αγαπημένος άγιος για ορθοδόξους και ρωμαιοκαθολικούς αποτέλεσε αντικείμενο λατρείας και για πολλούς βασιλείς. Γι΄ αυτό και λέγεται ότι μικρά κομμάτια των λειψάνων του διέθεταν οι τσάροι της Ρωσίας και οι αυτοκράτορες της Αυστροουγγαρίας.

Από την ώρα που ο γνωστός αμερικανός σκιτσογράφος Τόμας Ναστ έδωσε στον Αγιο Νικόλαο τη μορφή που όλοι γνωρίζουμε και ο Λούις Πραγκ τύπωσε τις πρώτες ευχετήριες κάρτες με τη μορφή του αλλά με πράσινη φορεσιά, ο Αγιος Νικόλαος, ως Σάντα Κλάους πλέον, άρχισε τη δεύτερη διαδρομή του στον κόσμο. Και όταν κατά τη διάρκεια του μεγάλου οικονομικού κραχ το 1929 η Coca-Cola, ντύνοντάς τον στα κόκκινα, τον περιέλαβε στις διαφημίσεις της έχοντάς τον έκτοτε ως σήμα κατατεθέν, έγινε οριστικά και αμετάκλητα ο αγαπημένος των παιδιών όπου γης και κατέκτησε τις καρδιές όλων. Οι αντιρρήσεις που υπήρξαν στην αρχή απεδείχθησαν μάταιες. Και η κλασική γαλλική απέχθεια σε καθετί αμερικανόφερτο αυτή τη φορά δεν επιβεβαιώθηκε. Η «Figaro», στις 21 Δεκεμβρίου 1946, είχε γράψει ότι «τα παιδιά της Γαλλίας θα αντιληφθούν ότι ο άγιος των Χριστουγέννων είναι αμερικανικό προϊόν και θα τον εγκαταλείψουν». Εκανε λάθος, φυσικά.

Από το 1983 ο μακαριστός Μητροπολίτης Γέρων Εφέσου και πρώην Μύρων Χρυσόστομος και αργότερα ο διάδοχός του και σημερινός Μητροπολίτης Μύρων κ. Χρυσόστομος καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να διασώσουν τον Ναό που χτίστηκε στα Μύρα της Λυκίας και φέρει το όνομα του Αγίου Νικολάου. Πολλές φορές οι τουρκικές αρχές προκάλεσαν προβλήματα και απαγόρευσαν την τέλεση της λειτουργίας την ημέρα της μνήμης του, στις 6 Δεκεμβρίου, ενώ ταυτόχρονα προσπάθησαν να δημιουργήσουν ειδικές τελετές για να προσελκύσουν τουρισμό, γεγονός που έκανε ορισμένους στην Ευρώπη να πιστέψουν ότι ο γεννημένος στα Πάταρα της Μικράς Ασίας Αγιος Νικόλαος ήταν Τούρκος!

- Πού βρίσκονται τα λείψανα του Αγίου Νικολάου, Σεβασμιότατε;

«Λέγεται ότι πολλοί και φημολογείται ότι άλλοι τόσοι διαθέτουν λείψανα του Αγίου Νικολάου. Τόσο πολλοί ισχυρίζονται ότι έχουν λείψανα ώστε θα έπρεπε ο Αγιος Νικόλαος να ήταν πολύ μεγαλόσωμος για να έχουν όλοι παντού λείψανά του. Σύμφωνα με αυτά που έχω ακούσει, λείψανα του Αγίου Νικολάου υπάρχουν στη Ρωσία, στην Ιταλία (στο Μπάρι, στο Πρίντιζι και στο Ρίμινι), στην Ελλάδα, στην Τουρκία (στο Μουσείο της Αττάλειας) και δεν ξέρω πού αλλού ακόμη! Τώρα δε τελευταίως μας βγήκαν λείψανα και στην Ιρλανδία, κατά μια πληροφορία της τουρκικής εφημερίδας “Ηurriyet”. Αυτό όμως για το οποίο είμαι εγώ βέβαιος είναι για ό,τι διαθέτω».

- Θα μας πείτε τι υπάρχει στα δικά σας χέρια;

«Πρόκειται για ένα αρχιερατικό εγκόλπιο του Αγίου Νικολάου, δωρεά του τελευταίου τσάρου της Ρωσίας Νικολάου Β΄ προς τον Μητροπολίτη Κρουτίτσκης μακαριότατο Νικόλαο, νεομάρτυρα, ο οποίος δολοφονήθηκε από τους μπολσεβίκους στη Μόσχα, πίσω από το οποίο βρίσκεται τοποθετημένο μέσα σε μικρή μεμβράνη μικρό τεμάχιο λειψάνου του Αγίου Νικολάου το οποίο μου δώρισε ο γέροντάς μου μακαριστός Χρυσόστομος όταν με χειροτόνησε επίσκοπο το 1995. Και ένα άλλο μεγαλύτερο τεμάχιο σε χρυσή λειψανοθήκη από το σκευοφυλάκιο της άλλοτε Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, δωρεά το 1995 του τότε καρδιναλίου Βιέννης, έπειτα από προσπάθεια του φίλου σεβασμιότατου Μητροπολίτη Αυστρίας κ. Μιχαήλ. Ξέρω επίσης ότι στον Ναό του Αγίου Νικολάου στα Μύρα βρέθηκε πριν από μερικά χρόνια, κατά τη διάρκεια αρχαιολογικής ανασκαφής, ένα λείψανο που ευωδίαζε αλλά δεν ξέρω πού βρίσκεται αυτή τη στιγμή».

- Ταυτίζονται ο Αγιος Νικόλαος, ο Αγιος Βασίλειος, που γιορτάζουν τα παιδιά των Ελλήνων, και ο Σάντα Κλάους;

«Ο Αγιος Νικόλαος είναι ο Αγιος Νικόλαος. Γέννημα θρέμμα των Πατάρων και επίσκοπος διά βίου Μύρων της Λυκίας, ο Θαυματουργός! Αλλος είναι ο Αγιος Βασίλειος, πλην όμως και οι δύο μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας. Και οι δύο έδωσαν ένα μεγάλο μέρος της ζωής και της δράσης τους στη φιλανθρωπία, καθένας από σκοπιάς του και στον χώρο ευθύνης του. Ο Σάντα Κλάους είναι των Ευρωπαίων και των Αμερικανών, που συνήθως συγχέουν τα πάντα στον χώρο και στον χρόνο και στην περίπτωσή μας και τους μεγάλους αυτούς αγίους της χριστιανοσύνης».

- Σχέση μεταξύ Αγίου Νικολάου των ορθοδόξων και Σάντα Κλάους των ρωμαιοκαθολικών, δηλαδή, δεν υπάρχει;

«Καμία, παρά μόνο η συνειδησιακή σύγχυση! Αλλωστε o Σάντα Κλάους είναι κατασκεύασμα της Coca-Cola παρά των ρωμαιοκαθολικών!».

- Από πότε ξεκίνησαν οι προσπάθειες για να αρχίσει να εορτάζεται ξανά η μνήμη του αγίου στα Μύρα;

«Από το 1983 και μετά, με μια διακοπή τα έτη 2004 και 2005. Εφέτος μάλιστα ήταν τόσο μεγάλη η συμμετοχή ώστε το προσκύνημα να μπορεί να χαρακτηριστεί το επιτυχέστερο μετά τη δεύτερη επίσκεψη του Παναγιωτάτου Ουκουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου το 2003. Βεβαίως πρέπει να σημειώσω εδώ ότι η εφετινή επιτυχία οφείλεται αποκλειστικά στον υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας κ. Εrtugrul Gunay και στον σύμβουλό του κ. Ιbrahim Saritas, ο οποίος είναι προσωπικός μου φίλος».

- Αντιμετωπίζετε προβλήματα από την πλευρά των τουρκικών αρχών;

«Προβλήματα πάντοτε υπάρχουν και θα υπάρχουν, κυρίως από μέρους εθνικιστών της περιφέρειας. Δεν είναι όμως αξεπέραστα! Είναι τιμή μου, εμένα τον ελάχιστο, να είμαι, έστω και αναξίως, διάδοχος ενός τόσο φημισμένου και παγκόσμια τόσο λαοφιλούς αγίου. Αλλά είναι και ευθύνη για τη συνέχεια της ιστορίας και της εν Χριστώ ζωής! Ονειρό μου και σκοπός μου ο ιερός καθεδρικός ναός του Αγίου Νικολάου στα Μύρα να λειτουργεί και να αγιάζεται εις τον αιώνα τον άπαντα! Δεν του λείπει τίποτε άλλο παρά μόνο το λιβάνισμα! Κάθε άλλη πράξη θα τον αδικούσε. Γένηκε μόνο για να λειτουργείται! Βεβαίως θα πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι επιβάλλεται να συμβάλουμε και εμείς από μέρους μας για τη διατήρηση του σπουδαίου τούτου ιστορικού μνημείου».

Οσα δεν μας είπαν οι Ευαγγελιστές

• Η φάτνη, οι Μάγοι, οι βοσκοί, τα αγγελάκια, τα έλατα, η γαλοπούλα, ο Αγιος Βασίλης, οι τάρανδοι: πόση σχέση έχουν όλα αυτά με τη γέννηση του Χριστού; Πολύ μικρή, αν κρίνουμε από όσα (δεν) αποκαλύπτουν ο Ιωάννης, ο Ματθαίος, ο Μάρκος και ο Λουκάς

ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΖΕΝΑΚΟΣ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2009

Από πολύ μικρή ηλικία όλοι γνωρίζουμε και νιώθουμε οικειότητα με τις ίδιες χριστουγεννιάτικες εικόνες: τη φάτνη, το άχυρο, τα άλογα, τους Μάγους, τους βοσκούς, τα αγγελάκια με το τραγούδι τους, όλα τα πρόσωπα που πλαισιώνουν τη Γέννηση, όλους τους «δευτεραγωνιστές» της Θείας ιστορίας. Ακόμη περισσότερο, ολοένα περισσότερο τα τελευταία χρόνια διαθέτουμε χριστουγεννιάτικα δέντρα και Αγιο Βασίλη (ή Αγιο Νικόλα για άλλους), ταράνδους, γαλοπούλες και ψώνια- πολλά ψώνια. Συχνά έχω αναρωτηθεί: Πόση σχέση έχουν όλα αυτά με αυτό που γιορτάζουμε, τη γέννηση του Χριστού; Μια πρόχειρη απάντηση είναι: Πολύ μικρή. Αλλά η, έστω συνοπτική, αναζήτηση της σχέσης αυτής είναι σίγουρα διασκεδαστική.

Ξεκινώντας από την «πρωτογενή» πηγή οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι το αποτέλεσμα είναι μάλλον αποθαρρυντικό: οι Ευαγγελιστές είναι μάλλον φειδωλοί με τις λεπτομέρειες της ιστορίας όταν αποφασίζουν έστω και να αναφερθούν σε αυτήν. Ας πούμε, ο Ιωάννης, γιος του Ζεβεδαίου, ο«μαθητής ον ηγάπα ο Ιησούς»,δεν μας λέει κουβέντα για τη Γέννηση. Επειτα από μια ποιητική εισαγωγή, μας συστήνει αυτός στον Ιωάννη τον Βαπτιστή και μας αφηγείται το περιστατικό κατά το οποίο ο Βαπτιστής αντικρίζει για πρώτη φορά τον Ιησού, ενήλικο πια, και αναφωνεί:«Ιδε ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου».

Ο Ματθαίος, ο φοροεισπράκτορας στην Καπερναούμ που άκουσε τον Χριστό να του λέει «ακολούθει μοι», μας επισημαίνει απλώς ότι προτού προλάβουν ο Ιωσήφ και η Μαρία να «συνευρεθούν» («πριν ή συνελθείν»), η νεαρά Παρθένος«ευρέθη εν γαστρί έχουσα εκ Πνεύματος Αγίου». Για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου ούτε λόγος. Μας διηγείται βέβαια ό,τι συνέβη ανάμεσα στον Ηρώδη και στους Μάγους, καθώς και την Προσκύνηση. Το Θείο Βρέφος όμως έχει ήδη γεννηθεί και ο Ματθαίος δεν αναφέρει λέξη για απογραφή, δυσκολία στην ανεύρεση καταλύματος, φάτνη, άλογα ή ποιμένες.

Και του Μάρκου η αφήγηση ξεκινάει με το πρόσωπο του Ιωάννη του Βαπτιστή και τη Βάπτιση του Ιησού στον Ιορδάνη ποταμό. Εύλογο, ίσως, καθώς ο Μάρκος δεν ήταν ένας από τους δώδεκα μαθητές του Ιησού ούτε φαίνεται να τον γνώρισε προσωπικά. Αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων ως συνοδός του Παύλου και του Βαρνάβα στην Αντιόχεια (Πράξ. ιβ Δ 25), μελετητές όμως φαίνεται να πιστεύουν ότι τα περισσότερα σχετικά με τη ζωή του Ιησού τα έμαθε από τον Απόστολο Πέτρο.

Ο πιο γενναιόδωρος με την αφήγησή του είναι ο Λουκάς. Μας αφηγείται, μεταξύ άλλων, τον Ευαγγελισμό («χαίρε, Κεχαριτωμένη· ο Κύριος μετά Σου· ευλογημένη συ εν γυναιξίν» ), την απογραφή («και επορεύοντο πάντες απογράφεσθαι»), τη φάτνη («και έτεκε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον, και εσπαργάνωσεν αυτόν και ανέκλινεν αυτόν εν τη φάτνη»), καθώς και την υπέροχη σκηνή με τους ποιμένες που φοβούνται και τους αγγέλους που τους καθησυχάζουν τραγουδώντας: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία». Το μόνο πρόβλημα είναι ότι ούτε ο Λουκάς ήταν μαθητής του Ιησού. Μορφωμένος- ήταν γιατρός το επάγγελμα- και εργατικός ως συγγραφέας- πιστεύεται ότι είναι επίσης ο συγγραφέας των Πράξεων των Αποστόλων-, ο Λουκάς ήταν ακόλουθος του Παύλου. Εικάζεται βέβαια ότι είχε επικοινωνήσει με συγγενείς του Ιωάννη του Βαπτιστή, καθώς και με την ίδια τη Θεοτόκο, και έτσι πιστεύουμε ότι συγκέντρωσε τα περιστατικά της Γέννησης και της νεαρής ηλικίας του Ιησού.

Παρά την ένδεια των ευαγγελικών αφηγήσεων, πάντως, δεν είναι λίγοι οι πιστοί χριστιανοί που θρηνούν την εκκοσμίκευση των Χριστουγέννων και ζητούν την επιστροφή στον «αυθεντικό», χριστιανικό χαρακτήρα τους. Ξεχνούν, μάλλον, ιδιαίτερα οι μαχητικότεροι ανάμεσά τους που κατοικούν ως επί το πλείστον σε προτεσταντικές περιοχές του δυτικού κόσμου, άλλη μια ενδιαφέρουσα (ιστορική) λεπτομέρεια: κατά την επικράτηση της προτεσταντικής επανάστασης στην Αγγλία ο εορτασμός των Χριστουγέννων είχε απαγορευθεί. Και είχε απαγορευθεί ακριβώς επειδή ήταν αντιχριστιανικός, ακριβώς επειδή οι προτεστάντες εκείνοι γνώριζαν ότι αποτελούσε συνέχιση ενός παγανιστικού εθίμου: του εορτασμού του χειμερινού ηλιοστασίου. Μοιάζει λογικό, ιδιαίτερα αν αναρωτηθεί κανείς πού ακριβώς αναφέρεται ότι ο Χριστός γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου.

Ευτυχώς οι περισσότεροι σύγχρονοι προτεστάντες δεν είναι οι πουριτανοί του Κρόμγουελ. Αναρωτιέμαι, ωστόσο, πόσο συνειδητοποιεί, ας πούμε, ο μέσος χριστιανός ότι συνεχίζει το παγανιστικό έθιμο της αρχαιότητας, να φέρνει κλαδιά από αειθαλή δέντρα μέσα στο σπίτι του τον χειμώνα; Ή ότι η ιδέα του εορτασμού «γενεθλίων» αυτή την περίοδο του χρόνου συνδέεται όχι με τον Ιησού αλλά με την «Dies Νatalis Solis Ιnvicti», κυριολεκτικά «ημέρα γενεθλίων του ανίκητου ήλιου», όταν δοξάζονταν μια σειρά θεότητες, μεταξύ άλλων ο Σύρος Ελάχ Γκαμπάλ και ο Πέρσης Μίθρας; Για να μην αναφερθούμε καν στον Αγιο Βασίλειο, ο οποίος στη δυτική παράδοση είναι ο Αγιος Νικόλαος. Σε έναν βαθμό η σύγχυση των δύο δικαιολογείται (έστω και αν παραδοσιακά ο Αγιος Βασίλειος φέρνει δώρα την Πρωτοχρονιά και όχι τα Χριστούγεννα), καθ΄ ότι και οι δύο ήταν από τη Μικρά Ασία, ο πρώτος από την Καισάρεια, ο δεύτερος από τη Μύρα. Ετσι εξηγείται ότι λίγους αιώνες αργότερα αισθάνθηκαν αμφότεροι την ανάγκη να μετακομίσουν στη Λαπωνία, διότι η παραδοσιακή κόκκινη στολή με την άσπρη γούνα των χριστιανών επισκόπων του 4ου αιώνα ήταν λίγο ζεστή για τη Μικρά Ασία.

Σίγουρα, βέβαια, όλα αυτά δεν πρέπει να μας αποθαρρύνουν από το να απολαύσουμε το χριστιανικό, εμ, παγανιστικό, εμ, ρωμαϊκό, εμ, εορταστικό, τέλος πάντων, πνεύμα των ημερών. Εν μέσω ταράνδων (που, ως γνωστόν, ευδοκιμούν στη Βηθλεέμ), ελάτων (χαρακτηριστικής, δηλαδή, παλαιστινιακής χλωρίδας) και ευελπιστώντας ότι η γαλοπούλα (γνωστή από το θαύμα όπου ο Ιησούς είχε δύο και τις πολλαπλασίασε για να ταΐσει χιλιάδες πιστούς) θα είναι καλοψημένη, σας εύχομαι υγεία και ευτυχία για τις γιορτές του Χειμερινού Ηλιοστασίου...